فریدون فرخزاد

Diesseits und jenseits

Für Hans Mayer

۱
Republik nach dem alten Maß.

Sie pflegt
ihre Vergangenheit
mit Peitschen und Liebkosen.

۲
Schwarz
Rot
Gold
ohne Hammer und Zirkel
ganz schwarz.

Man kann wieder
schwarze Hemden tragen.

۳
Schwarz
Rot
Gold
mit Hammer und Zirkel
ganz rot.

۴
Deine Republik
seine Republik.

۵
Glaube nicht
deine Republik sei besser
als seine،
glaube nur
jedem zweiten Wort.

۶
Die Republik
trägt überall
den alten Haarschnitt:

Diesseits
und jenseits
ihres Scheitels.




                   برا‌ی ‌‌‌‌هانز مایِر
اینسو و آنسو

۱
جمهوری با معیارهایِ پیشین

جمهوری از گذشته‌‌‌‌‌اش
با تازیانه و نوازش
پاسداری ‌‌‌‌‌‌می‌کند.

۲
سیاه
سرخ
زرد
‌‌بی‌چکش و پرگار
یکسره سیاه.

باز ‌‌‌‌‌‌می‌توان
پیراهنِ سیاه برتن داشت.

۳
سیاه، سرخ، زرد
با چکش و پرگار
یکسره سرخ.

۴
جمهوری ات
جمهوری‌‌‌‌‌اش.

۵
باور نکن
که جمهوری‌ات
به از جمهوری‌‌‌‌‌اش باشد،
از هر دو گفته‌ای
تنها‌‌‌‌‌‌ یکی را باور بدار.

۶
جمهوری
آرایشِ موهایش
همه جا چون گذشته‌ها ست:
اینسو
آنسو
با فرقی در وسط.




Sonnenuntergang

Es hat keinen Zweck
einen Stuhl zu besteigen
um in den Regenbogen
zu laufen
Der Tag mit den blauen Fingern
wird weggetragen.

In der Ferne die Landschaft
birgt ihr Lächeln
in den Händen
wenn das Licht
in den Augen der Frauen
schwer wird.

Unbemerkt
beschenkt man den Horizont
mit Vergessenheit
um dem Rot auf seiner Stirn
die Aufmerksamkeit
zu widmen.




غروب

‌‌بی‌هوده است
با صندلی به آسمان برشدن
و در رنگین کمان
رفتن،
روز با انگشتانِ آبی
به دور برده ‌‌‌‌‌‌می‌شود.

آنگاه که نور
در چشم زنان ته ‌‌‌‌‌‌می‌نشیند،
درچشم‌‌انداز
خورشید
لبخندش را در دست‌ها ‌‌‌‌‌‌می‌نهاند

آدمی، ‌‌بی که بداند
خویش را در ژرفای رویاها
فراموش ‌‌‌‌‌‌می‌کند
و به افق و سرخی پیشانی‌‌‌‌‌اش
فریفته ‌‌‌‌‌‌می‌نگرد.

Die Perserinnen

Für Bozorg Alavi

Wenn die Nacht kommt
und die Zikadenrufe
sich in Frauenhaar entzünden
zeigen sie ihre Kohlenaugen
in der lyrischen Landschaft.

Frauen, mit Fallen
und Silberduft im Laub,
flüchtige Vögel,
von Schweigen gestreichelt.

Die Minarette zerbrechen
vom Licht ihres Anblicks.

Ohne Grund
werden sie zu Lerchen
oder Windschaukeln.

Sie verhexen das Ohr
und wiederholen ihre Zärtlichkeit
in den Hausfluren.




                         برایِ بزرگ علوی
زنانِ ‌ایرانی

شب که فرا ‌‌‌‌‌‌می‌رسد
و آوایِ زنجره‌ها
در پرسیاوشانِ مویی
شعله‌ور ‌‌‌‌‌‌می‌شود
زنان چشمانِ سرمه کشیده‌ی خود را
با چهره‌ای دلفریب باز‌‌‌‌‌‌می‌نمایند

زنان
در عطرِ نقره‌ای برگ‌ها‌‌‌ی‌ خزان زده
پرندگانی سبک پا
که با سکوت نوازش ‌‌‌‌‌‌می‌شوند

مناره‌ها
از برقِ نگاه شان فرومی‌شکنند

زنان ‌‌بی‌سبب
به چکاوک مبدل ‌‌‌‌‌‌می‌شوند

گوش را مجذوب ‌‌‌‌‌‌می‌کنند
و در سرسرا‌ها پیوسته
مهرشان را نشان ‌‌‌‌‌‌می‌دهند